Nanga Parbat

Nanga Parbat

Juanra Madariaga
JUANRA MADARIAGA

Hermann Buhl alemaniar mendizale handia izan zen. Nanga Parbat eta Broad Peak mendietan lehen igoaldiak egin zituen. 1953ko ekainaren 3an, mendi hiltzailearen tontorra zapaldu zuen, eta lau urte geroago, Karakorum mendilerroaren epizentroan kokatutako mendi zabala igo zuen. Egun batzuk beranduago, 1957ko uztailaren 27an, Kurt Diemberger alpinistarekin batera, Broad-etik gertu dagoen Chogolisa mendira abiatu zen. Elur ekaitzak harrapatu zituen biak, eta Herman amildegi batetik erori zen. Bere gorpuzkinak ez dira inoiz ere aurkitu.

Baina hori agitu baino lehen, 1953an, alpinismoak inoiz bizi izan duen igoaldirik harrigarrienaren protagonista bilakatu zen. Pakistango Nanga Parbat beldurgarriaren tontorra oso berandu zapaldu zuen. Bera bakarrik; lagunik ez. Berak dio: «Nire subkontzientearen esanei men egiten nien, eta gehiago igotzea nuen xede bakarra. Nire gorputza aspalditik zegoen errendituta, guztiz deterioratuta».

Baina bat-batean zerbait aldatu zen. Ez zegoen goranzko aldapa gehiagorik. Tontorrean zegoen. Pioleta hantxe iltzatu zuen eta argazki batzuk atera zituen. «Guztiaren gainetik lebitatzen banengo bezala sentitu nintzen, lurreko loturetatik aske, gizaditik eta mundutik at». Iluntzen ari zuenez, gaua pasatzera prestatu zen. Zeukan arropa guztia jartzen hasi zen: bi eskularru pare eta zapi bat buruaren bueltan. Hotza jasanezina zen, eta egarriak torturatu egiten zuen. Betiko lez, gau luzeak amaiera izan zuen, eta eguzkiaren lehen printzak dena blaitzen hasi ziren. Eta bat-batean egoera arraroa hasi zen: «Sentsazio atsegin batek hartzen nau. Ez nago bakarrik. Badago lagun bat gordetzen, jagoten eta aseguratzen nauena. Badakit ezinekoa dela baina sentsazioak iraun egiten du. Eskularruak kentzen ditut harrizko tarte bat eskalatzeko. Zati hori gaindituta, eskularruak ipini nahi ditut berriz, baina ez dakit non ditudan. Ikusi al dituzu nire eskularruak? -galdetzen diot laguntzaileari. Erantzuna oso argi entzuten dut: Ez al dituzu galdu? Buelta ematen dut baina ez dut inor ikusten. Zoratzen hasita nago. Sentsazioa intentsuagoa da pasarte zailenetan. Lasaitu egiten nau erabat, zazpi begiz zaintzen bainau. Seguru nago eroriz gero sokarekin lotuko nauela. Baina ez dugu sokarik. Ez dago bestea. Hurrengo unean jabetzen naiz erabat bakarrik nagoela».

Jaitsiera oso gogorra izan zen. Etsi-etsian mugitzen zen baina oso mantso egiten zuen aurrera, urrats bakoitzean dozenaka arnasaldi eginez. Halako batean, Buhlek bi egun lehenago utzitako kanpamentua ikusi zuen. Pertsonak izan zitezkeen puntuak ikusi ahal izan zituen bertan. Zabuka abiatu zen harantz Hans Ertl lagunaren besoetan jausi zen arte. Buhlen itxura beldurgarria zen; demakraturik zegoen, bazirudien hogei urte zahartuta zetorrela handik goitik; bere aurpegia lehor eta zimurrez josita zegoen, pairaturiko oinazearen seinale. Buhlek hau baino ez zuen esan: «Atzo nire bizitzako egun onena izan zen». Tontorrera atera eta 40 orduren buruan itzuli zen.

Herman Buhl 8000 metroko mendi batean lehen igoaldia bakarrik egin duen alpinista bakarra izan zen.

Temas

Euskera